De regie in eigen hand

Hoe het regelen van je eigen afscheid
samen met je dierbaren rust en troost
biedt aan degenen die je moet achterlaten.

Geplaatst met toestemming van de nabestaanden.

Als ik op de terugweg ben van mijn vakantie in Italië wordt ik gebeld door mijn vervanger. Ze heeft een telefoontje gehad van Angelique. Haar moeder is erg ziek en gaat steeds harder achteruit. Ze willen graag van te voren wat dingen regelen.
Of ik langs wil gaan.
Een dag later ga ik naar ze toe.

 

Wiep, 58 jaar – gescheiden – hersentumor, Angelique, 35 jaar – dochter van Wiep en Jayden, 7 jaar – kleinzoon van Wiep.

Zo nu staat het er en dat klinkt hard. En dat is het ook. Want hoe hard raakt het leven je als je denkt alles weer op de rit te hebben en je wordt getroffen door een ziekte als kanker. En hoe sterk ben je dan als je dan graag alles geregeld wilt hebben zodat je dochter niet met allerlei financiële rompslomp hoeft achter te blijven. Dan ben je sterk. Haar dochter en kleinzoon moeten achterlaten, dat vond Wiep het allerergste.

daglief
www.daglief.nl

Ze hadden al wat dingen opgeschreven. Muziek is belangrijk, de bloemen ook. Witte fresia’s en witte rozen moeten het worden en we moeten haar lijflied draaien. ‘Hotel California’ van de Eagles. Gaandeweg in het gesprek kiezen en bespreken we nog heel veel andere zaken. Een rouwkaart…de keuze is snel gemaakt als Wieps oog valt op een kaart met een boeddha. Ze heeft er een tatoeage van op haar arm, dus die kaart moet het worden. De tekst komt later, dat mag Angelique beslissen. Ook heel belangrijk vindt Wiep, hoe we haar kleinzoon hierin kunnen betrekken en begeleiden. We besluiten er later nog op terug te komen met Wiep of alleen met Angelique. Het gesprek heeft lang genoeg geduurd.
We nemen afscheid. Ik weet niet of ik Wiep hierna nog terugzie.

Thuis zet ik alle dingen die we hebben besproken op papier en maak ik een kostenbegroting. Want ook naast al het verdriet zitten er ook financiële consequenties aan een uitvaart. Door alles helder op papier te zetten, hebben ze een goed overzicht van de kosten en kunnen we waar nodig nog dingen aanpassen of andere keuzes maken.

De komende weken onderhoud ik contact met Angelique. Ik ga nog een keer langs bij Wiep en neem een houten vlinder met kandelaar mee. Deze worden gemaakt in Pakistan, een project van Radboud Spruit. De vlinder kan als sluiting op de uitvaartkist worden gebruikt maar ook mooi op een kandelaar worden geschroefd.
Jayden gaat hem verven voor zijn oma. Later zal Wiep hem zelfs nog signeren voor hem.

Wiep gaat achteruit. Ze ligt inmiddels in het hospice. Ik bezoek haar nog een keertje.
Hoewel ze hard achteruit gaat, kan ze nog wel genieten van kleine dingen. Een cappuccino, mooie gelakte nagels en een sigaretje. Zonder sigaretje wil Wiep niet, we rijden haar in het hospice gewoon met bed en al naar buiten.
Ik neem afscheid van Wiep. Het is de laatste keer.

Op woensdagochtend 7 oktober gaat de telefoon. In mijn scherm verschijnt de naam Angelique en dan weet ik het al. Wiep is overleden.
Groot is het verdriet bij de nabestaanden maar er is ook opluchting. Dat Wieps strijd nu gestreden is en dat ze geen pijn meer heeft.
Ik geef de nabestaanden rustig de tijd om iedereen op de hoogte te brengen en samen te zijn. Pas daarna kom ik om alles met de familie te regelen.

Wiep wordt eerst verzorgd en aangekleed. Angelique doet het zelf samen met de verzorgers.
Voordat er daarna verder nog iets gebeurd mag eerst Jayden bij zijn oma kijken nu ze nog gewoon in haar bed ligt.
Daarna mag hij samen met verzorgers de kist uit de auto halen. Hij rijdt de kist door de hal van het hospice. Hij helpt mee het deksel eraf te halen en mag dan in de kist kijken en even voelen aan het kussen en aan de deken.
We doen niets zonder het aan hem uit te leggen.
Op alle vragen krijgt hij eerlijk antwoord, op zijn niveau.
Hij is heel verdrietig maar ook heel nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt.
Hij wil nog wel even weten of zijn moeder niet vergeten is om zijn Nintendo mee te nemen.
En zo flexibel zijn kinderen dus. Kinderen reageren anders dan volwassenen op emoties. Als het verdriet te groot wordt, kunnen zij het even parkeren en zich even richten op iets anders. Hij krijgt van mij een ‘Tasje voor Tranen’. Een tasje door mij gevuld met spulletjes die troost en houvast bieden in deze periode van verdriet. Maar ook gevuld met informatie voor kinderen over wat er allemaal gebeurt bij een uitvaart. Het nodigt uit om te praten met elkaar.

Wiep vertrekt uit het hospice naar het uitvaartcentrum. In de stromende regen loop ik met Jayden voor de rouwwagen uit. Langs de kant van de weg plukken we nog een paar bloemen.

Samen met Angelique regel ik in de komende dagen alle dingen voor de uitvaart.
De kaart, de bloemen, de afscheidsdienst. Ook Jayden mag een gedicht voordragen.
Jayden krijgt antwoord op al zijn vragen en krijgt dus ook een actieve rol. Door hem zo bij alles te betrekken leggen we een basis voor de rest van zijn leven. Hoe graag we kinderen ook zouden willen beschermen tegen verlies en verdriet, in ons hart weten we dat het niet kan.
Het wordt een mooie dienst, met mooie woorden, mooie bloemen en mooie muziek. Uit de speakers horen we Hotel California, we zetten ‘m lekker hard.
Allemaal uitgekozen door Wiep.

* Dit jaar wordt Wieps tweede kleinkind geboren. De uitgerekende datum? …7 oktober…

grafkist nl
De New-Life vlindersluiting van Radboud Spruit. Een toepasselijke naam, zeker in dit geval.
www.grafkist.nl

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen